X

„DLACZEGO BOIMY SIĘ SZCZEROŚCI” – KRZYSZTOF BANEK

Boimy się szczerości. Boimy się powiedzieć drugiej osobie, że nas złości, że jej nie lubimy. Albo, że nie chcemy się z nią spotkać. Łatwiej to przemilczeć lub podać jakąś wymówkę. Wszystko po to, żeby uniknąć konfrontacji z trudnymi emocjami.

Z brakiem szczerości wiążą się dwa typowe mechanizmy zachowań – pierwszy gdy boimy się, że narazi nas to na odrzucenie lub karę i drugi gdy obawiamy się sprawić komuś przykrość. Obu schematów uczymy się w dzieciństwie. Można powiedzieć w pewnym uproszczeniu, że pierwszy opisuje postawę dziecka, a drugi postawę rodzica.

Pierwszy mechanizm (lęk przed odrzuceniem) poznajemy w sytuacjach, kiedy dorośli podczas wychowania przesadnie stosują metodę zakazów i nakazów. W efekcie, naturalne dziecięce zachowania często nie są akceptowane. To powoduje u dzieci przymus ukrywania swoich spontanicznych reakcji. Wszystko po to by zasłużyć na miłość i akceptację dorosłych. W ten sposób powstaje nawyk udawania i kłamania. Wbrew temu co się naprawdę myśli bądź czuje. Ukształtowany tak wzorzec, w życiu dorosłym objawia się więc brakiem szczerości i ukrywaniem swojego prawdziwego ja. Z wcześniejszych doświadczeń wiemy bowiem, że szczerość nie popłaca i można mieć przez nią kłopoty.

Drugi mechanizm opiera się na obawie, że szczerość może wywołać dyskomfort emocjonalny u innej osoby. Stąd ukrywanie prawdy, gdyż wydaje się nam, że będzie bolesna. Tego typu podejścia doświadczamy po raz pierwszy jako dzieci, gdy dorośli nie mówią nam o pewnych sprawach uważając, że dziecko albo nie zrozumie albo wywoła to u niego przykre zamieszanie. Na przykład, nie mówi się wprost, że babcia jest śmiertelnie chora tylko opisuje się to w zawoalowany sposób. Inny przykład to, gdy rodzic ukrywa, że nie ma ochoty pobawić się ze swoim dzieckiem i wymawia się zmęczeniem lub pracą. Wszystko po to, żeby nie robić dziecku przykrości. W ten sposób dorośli traktują dzieci jak istoty niezdolne do przyjęcia pewnych informacji. Taka postawa uczy, że nie można mówić prawdy, gdyż często albo nie zostanie zrozumiana albo będzie dotkliwa. I tak, będąc dorosłymi unikamy szczerości, zgodnie z wykształconym przekonaniem, że nie każdy jest na nią gotów. Jednocześnie to my wiemy lepiej jakie informacje może przyjąć rozmówca.

Oba opisane modele pokazują, że w życiu dorosłym w relacji z innymi osobami nieustannie odgrywamy role dziecka albo rodzica. Unikamy szczerości bo albo boimy się odrzucenia albo chronimy kogoś przed bolesną prawdą. Raz więc jesteśmy jak dziecko i traktujemy rozmówcę jak karzącego rodzica, a innym razem role się odwracają – i my jesteśmy jak rodzic, a drugą osobę traktujemy jak dziecko. Często ww. role odgrywane są niemal jednocześnie i podlegają wymianie.

W opisanych sytuacjach objawia się nasz brak dojrzałości emocjonalnej, polegający na braniu odpowiedzialności za cudze emocje. Dla mnie dojrzała osoba sama odpowiada za to co czuje i nie bierze odpowiedzialności za emocje kogoś innego. To wyraz samodzielności i dojrzałości w podejściu do siebie i do drugiego człowieka. Towarzyszy temu przekonanie, że sam sobie radzę ze swoimi uczuciami i ufam, że rozmówca potrafi to samo. Dlatego nie muszę obarczać go winą za moje lęki ani też nie muszę go chronić przed przeżywaniem podobnych uczuć.

Gdy nie mówimy prawdy z lęku przed odrzuceniem, wówczas oddajemy kontrolę nad naszymi emocjami drugiemu człowiekowi. Z kolei, gdy brak szczerości ma na celu ochronę rozmówcy, wówczas to my mamy poczucie kontroli nad jego przeżywaniem. W pierwszym przypadku działamy jak zalęknione dziecko a w drugim jak wiedzący lepiej, kontrolujący rodzic.

Opisane mechanizmy są powszechne. Występują zawsze wtedy, gdy unikamy szczerości. Poprzez odgrywanie ww. ról nie dowierzamy sile i dojrzałości własnej i drugiej osoby.

 

Autor: Krzysztof Banek – Doradca życiowy

#KOMENTARZE

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

two × five =

Zaangażuj sie
#HOROSKOP #INTENCJA NA TEN MIESIĄC #One Energy TV #NEWSLETTER #NIE PRZEGAP #POPULARNE
0