X

Przypadek sierżanta Butchera, czyli czy można oszukać wariograf

Czym są emocje i co dla nas oznaczają? Jak można je świadomie wykorzystywać, by nas wzmacniały, a nie osłabiały?

Sierżant Butcher rozchylił delikatnie drzwi. Ciało Anny leżało naprzeciwko wejścia, dokładnie pośrodku korytarza pomiędzy salonem i sypialnią. Byli sąsiadami, mieszkali koło siebie. Butcher zawsze patrzył na swoją sąsiadkę, gdy wracała do domu. Zdarzało się też, że ukradkiem podglądał ją, gdy na dworze był już mrok, a w jej sypialni paliło się światło. Anna bardzo mu się podobała. Nic dziwnego – była piękną, zmysłową kobietą. Dla Butchera po prostu pachniała seksem.

W tym jednym momencie, gdy zobaczył leżące martwo ciało swojej pięknej sąsiadki, zamarł. W jego głowie uruchomił się emocjonalny proces plątania neuronów. Szybka ocena sytuacji, chwila zatrzymania oddechu i… działanie: telefon na komisariat, w którym zresztą Butcher pracował.

W głowie sierżanta Butchera wszystko przebiegło błyskawicznie. A mogło wyglądać to następująco: zobaczył ciało Anny, zadziałał aktywator – aktywowała się emocja zaskoczenia jako emocja pierwotna. Następnie albo równolegle aktywuje się pożądanie, aktywuje się nieświadomie, automatycznie, również jest to emocja pierwotna.

Emocje wyzwalają fizjonomię w postaci mikroekspresji dwóch emocji: zaskoczenia i pożądania. Na końcu aktywuje się poczucie winy, gdy dociera do świadomości Butchera, że podnieca go trup kobiety. Jest to emocja wtórna, transparentna, wyzwolona na skutek uświadomienia sobie nieakceptowanego społecznie zachowania.

Gdy sierżant Butcher zobaczył ciało swojej sąsiadki, w pierwszej chwili poczuł zaskoczenie. W ciągu około 2-3 do maksymalnie 5 sekund zorientował się w sytuacji i uświadomił sobie, że widok nagiego ciała Anny, pomimo że było ono martwe, budzi w nim pożądanie. Butcher uświadamia sobie, że jest podniecony. Na skutek tego zaczyna odczuwać poczucie winy.

Policja poddaje sierżanta testowi na wariografie, chcąc wykluczyć go jako podejrzanego.

Butcher trzykrotnie testu nie przechodzi. Na myśl o zajściu uruchamia się w nim emocja poczucia winy. Wyobraźnia jest autoewaluatorem a wspomnienie wydarzenia jest mechanizmem spustowym reakcji emocjonalnej. Język spustowy wyzwala emocję poczucia winy, która manifestuje się w fizjologii sierżanta.

Co sierżant Butcher mógłby zrobić, gdyby znał mechanikę procesu emocjonalnego?

Sprawdźcie sami!

Emocje

Wydawałoby się, że są, gdziekolwiek się obejrzymy. Bo przecież gdyby ich nie było, nie byłoby życia. Z drugiej strony, gdziekolwiek się obejrzymy — to ich nie widać. Jak to jest z tymi emocjami? Czasem wydaje się nam, że zaraz w nich utoniemy. Innym razem chcielibyśmy ich mieć więcej, aby być odpowiednio zmotywowani, odważni czy radośni.

Czym są emocje i co dla nas oznaczają? Jak można je świadomie wykorzystywać, by nas wzmacniały, a nie osłabiały?

Emocja — od łacińskiego emovere — to stan poruszenia umysłu. Emocje włączają się wtedy, gdy zachodzi coś, co w naszym mniemaniu będzie miało wpływ na nasz dobrostan. Emocje mogą być świadome i nieświadome, gwałtowne lub subtelne. Oceniamy je jako dobre lub niedobre, ważne lub nieważne — odnosząc się do zmiany lub ruchu w naszym życiu.

Od kilku lat poświęcam emocjom bardzo dużo czasu. Można zaryzykować stwierdzenie, że mam świra na ich punkcie. Od kiedy pamiętam, zastanawiałem się nad tym, jak to jest z tymi emocjami? Czy wszyscy odczuwamy je tak samo? Jak to się dzieje, że jednych wspierają, a innych osłabiają? Czy to, co właśnie czuję, ma jakąś nazwę, skądś pochodzi? Jak można określić i zbadać coś, czego nie można dotknąć ani zamknąć w menzurce?

Czy emocje są widoczne?

Samej emocji nie widzimy. Widzimy lub uświadamiamy sobie skutek jej działania. Czasem w momencie działania emocji, czasem chwilę po.

Problemy z emocjami?

Emocje mają nam pomóc zorientować się w tym, co się dzieje wokół nas, i jak to jest dla nas ważne. Ewolucyjnie — mają nas wspierać w codziennym działaniu. Czasem jednak popadamy przez nie w kłopoty. Kiedy? Wtedy, gdy wskutek działania emocji reagujemy w jeden z poniższych sposobów:

1.      Odczuwamy i okazujemy właściwą emocję, ale z niewłaściwą intensywnością, np. kiedy nasze zmartwienie było uzasadnione, ale zareagowaliśmy w przesadny sposób i popadliśmy w przerażenie.

 

2.      Odczuwamy adekwatne emocje, okazując je jednak w niewłaściwy sposób, np. kiedy nasz gniew był uzasadniony, ale okazaliśmy go przez uparte milczenie, co było przeciwskuteczne i dziecinne.

 

3.      Odczuwamy zupełnie nieadekwatną emocję. Po fakcie uświadamiamy sobie na przykład, że w ogóle nie powinniśmy odczuwać strachu, ale złość.

(za Paulem Ekmanem)

Proces emocjonalny – dynamika

Jak na opisanym przykładzie sierżanta Butchera: aktywator, mechanizm spustowy — emocja pierwotna — mikroekspresja — odruch bezwarunkowy — koniec zagrożenia — emocja transparentna — przyjęcie postawy transparentnej, uzależnionej od wymogów, oczekiwań kulturowych, środowiskowych.

Mikroekspresje

Pierwsze, nieuświadomione działanie emocji pierwotnej manifestuje się w postaci mikroekspresji na twarzy. Około 70% mięśni naszej twarzy służy tylko mikroekspresji. Człowiek może wyrazić ponad 10 000 różnych ekspresji i mieszanek tych ekspresji. Pierwotnie wyrażanie stanu emocjonalnego poprzez mimikę twarzy służyło komunikowaniu się — i w czasach, gdy nie wymyśliliśmy jeszcze języka jako takiego, miny, grymasy i mikroekspresje były najskuteczniejszym narzędziem komunikacji. Co ciekawe, narzędziem, którego posługiwanie się nadal przenosimy w genach.

W takim razie, co mógłby zrobić sierżant Butcher w czasie badania wariografem, aby przejść badanie pozytywnie?

Powinien podczas badani przywołać w myślach wspomnienie aktywujące pożądany stan emocjonalny — tylko tyle i aż tyle.

Przywołanie wspomnienia i aktywacja pożądanego stanu emocjonalnego, wspierające nasze działanie, jest możliwe i bardzo skuteczne, jeśli umiejętnie użyjemy odpowiednich technik programowania neurolingwistycznego.

Wspomnienie — to obraz lub film, dźwięk, stan emocjonalny. Ze względu na to, że nasz mózg nie rozróżnia prawdziwego wspomnienia od wykreowanego, pojęcie wspomnienia używamy zarówno w odniesieniu do przyszłości, jak i przeszłości. Nawet jeśli kreujemy, czyli zmyślamy, wspomnienie — to i tak oddziałuje ono na nasz mózg jako aktywator stanu emocjonalnego.

 

Dlatego myślmy, o czym i jak myślimy. Owocnego kreowania wspomnień!

 

Autor: Grzegorz Zięba

CEO & WIZARD PowerMeUp

 

#KOMENTARZE

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

18 − 11 =

Zaangażuj sie
#INTENCJA NA TEN MIESIĄC #One Energy TV #NEWSLETTER #NIE PRZEGAP #POPULARNE